وقتی گل های مروارید صاف شده، گل های دیزی که چیده بود و از همه کمتر جذاب یا زیبا بودند را لای کتاب گذاشت و آن را بست، احساس کردم دوست دارد مرا هم لای صفحه های کتاب بگذارد و خشک کند. توضیح آن سخت است، اما اولین بار بود که درک کردم مادرم واقعا دوستم ندارد. صدای دریا به نظر بلندتر شده بود و به خاطر دارم که وجودم از غم پر شد؛ گویی افکار تنهایی در ذهن جوانم ممکن بود مرا در خود غرق کنند. من چیزی غیر از یک نا امیدی نبودم. یک قول شکسته. او خودش را به خاطر بیماری قلبی من سرزنش می کرد و وقتی به من نگاه می کرد تمام چیزی که می دید فقط احساس گناه بود. در آن لحظه درک کردم که مارم عاشق خواهرهایم است و عاشق آن باغچه است. اما عشقش برای من سبز یا حتی فصلی هم نبود؛ آن عشق نمی توانست دوباره رشد کند. خاطرات غم انگیز مانند ارواح در همه ی ما پنهان هستند.