این رمان دربارهٔ زنی هنرمند است که به‌خاطر بیماری روانی، همسرش را می‌کشد. «آلیسیا برنسون»، نقاشی است که در یک روز گرم تابستانی، همسرش «گابریل» (عکاس مد و فشن) را در خانه با سیم به صندلی می‌بندد و با اسلحه چند بار به سر و صورت او شلیک می‌کند. مأموران او را در حالی پیدا می‌کنند که با لباسی سفید و حالتی بهت‌زده بالای سر جنازه ایستاده، چاقویی کنار پایش افتاده و رگ دست خودش را هم زده است. آلیسیا دستگیر و به بیمارستان فرستاده می‌شود. در بازجویی‌های پلیس، هیچ حرفی نمی‌زند و تا انتهای رمان خاموش می‌ماند. سکوت او این اثر را از یک تراژدی معمولی به چیزی فراتر، به یک راز و معما تبدیل می‌کند. در رمان «بیمار خاموش»، نویسنده روی بخشی از روان انسانی تمرکز کرده است که احساسات بیان نشده‌اش را در آن دفن می‌کند. احساساتی که به‌قول زیگموند فروید، هیچ‌وقت از بین نمی‌روند. فقط به‌شکل زنده مدفون‌ می‌شوند و یک روز به‌شیوه‌ای زشت‌تر سر بر می‌آورند. این رمان در 5 بخش و از زبان تئو، روان‌درمانگر دادگاه و آلیسیا، البته دفتر خاطرات او روایت می‌شود و هر چه پیش می‌رود خواننده را بیشتر درگیر پیچیدگی‌های خود می‌کند.