محدثان برجسته، کمتر به تبیین اصول بنیادین اعتقادی خود در شرح و توضیح روایات پرداخته ‏اند. اما در آثار حدیثی دیگر، جسته و گریخته کوشش ‏هایی برای فهم مبانی و روش ‏های آنان صورت گرفته است که توجه به آن‏ ها می ‏تواند بر طرز تلقی از آن آثار و شناخت بن‏مایه‏ های علمی آن‏ ها اثرگذار باشد و نگره‏ های تازه‏ای در این عرصه به وجود آورد. اثر حاضر، پس از بازشناخت عوامل مؤثّر در پیدایش گفتمان حدیثی در ایران عصر صفوی و ارائه تصویری روشن از مهم‏ ترین ویژگی ‏های بحارالأنوار و شناساندن جنبه‏ هایی درخور نگرش از شخصیت علمی و فرهنگی علامه محمد باقر مجلسی، به استنباط و تبیین مبانی و روش‏ های فقه الحدیثی وی در مجموعة گران ‏قدر حدیثی شیعه (بحارالأنوار) پرداخته‏ است؛ تا از این رهگذر، چند و چون وفاداری مؤلف بحارالأنوار را به اصول قرآنی و روایی مورد قبول خود، در مواجهه با روایات نشان دهد.