اثر حاضر بر آن است كه رابطه اخلاق و سیاست را در اندیشة سیاسى اسلام جست‏وجو كند. با توجه به گستردگىِ مباحث در این حوزه، نقطة تمركز پژوهش، دورة میانه یا دورة اوج شكوفایىِ تمدن اسلامى است. بر این اساس، چگونگى رابطة اخلاق و سیاست در اندیشة متفكران بزرگ شیعه و اهل‏سنتِ این دوره؛ یعنى ابوعلى مسكویه رازى، خواجه نصیرالدین طوسى، ابوالحسن ماوردى و ابوحامد غزالى، پرسشِ اساسىِ متن حاضر است كه در پاسخ به آن، نگارنده معتقد است كه در اندیشة سیاسىِ دورة میانة اسلامى، اخلاق بر سیاست، تقدم داشته است.