وقتی سر بلند كردم دیدم جایش خالی است ... حساب میزش را در بشقاب گذاشته و رفته بود از صدای "آكاردئون" نوازنده ی نابینای جلوی در احساس می كردم هوا ابری است ... سرگرداندم ، چند نفر خیره ام شده بودند ..! نه، دیگر نمی خواستم. هیچ كدام از آن چشم ها را نمی خواستم چشم های كه از معنا تهی بود ؛ فقط مثل شیشه های بدلی برق می زد. هركدام به رنگی مثل چراغ های شهر در شب كه نمی دانی كدام سو مال كدام خانه است ... كجا عشق می ورزند و كجا آدم می كشند ... .