در بخشی از کتاب آیین سخنرانی می‌خوانیم: وقتی که کالج علوم دینی دانشگاه یال صدمین سال تأسیس‌اش را جشن می‌گرفت، دکتر چارلز رینولد براون، مدیر کالج، یک سری سخنرانی‌ در زمینه‌ی هنر وعظ و خطابه ایراد کرد. این سری سخنرانی‌ها، بعدها توسط شرکت انتشارات مک میلان در شهر نیویورک به چاپ رسید. دکتر براون شخصاً این خطابه‌ها را در طی مدت کمتر از نیم قرن تدریجاً آماده کرده بود و خود نیز نحوه آماده کردن و بیان آن‌ها را به دیگران تعلیم می‌داد. بنابراین او در شرایطی بود که نصایح و اندرزهای حکیمانه‌ای در این زمینه ایراد نماید؛ اندرزهایی که برای هر گوینده‌ای اعم از واعظی که موضوع سخنانش سرودهای حضرت داوود باشد یا صاحب کارخانه کنسرو سازی که برای راهنمایی کارگرانش سخن می‌گوید، می‌تواند مفید و ثمربخش باشد. بنابراین بی‌مناسبت نیست که در اینجا به بخشی از اندرزهای او اشاره کنم: "در مورد عنوان و زمینه سخنرانی خود قبلاً خوب اندیشه کنید. طوری موضوعات را مورد مطالعه و بررسی قرار دهید تا کاملاً در ذهنتان جا افتاده و گویا باشند. ضمن اینکه جزئیات مطالب مورد بحث خود را در اندیشه توسعه داده و کامل می‌کنید، برخی از افکار و عقاید جالب نیز در مغزتان شکل می‌گیرد که باید آن‌ها را به گفتار خود اضافه ‌کنید." "به مراتب بهتر خواهد بود که از مدت‌ها قبل از سخنرانی، به تجزیه تحلیل مطالب خود بپردازید. ...