نهج‌البلاغه بزرگ‌ترین گنجینت علوم و معارف اسلامی بعد از قرآن و عالیترین منبع تعلیم و تربیت، گزیدهای از سخنان امیرالمومنین علی(ع) است که توسط سیدرضی(359 ق – 406 ق) در قرن چهارم، گردآوری شده است. دو عامل عمده در گزینش این سخنان، شرایط مذهبی، فرهنگی، علمی و سیاسی نیمت نخست قرن چهارم و دیگر، شخصیت ادبی - سیاسی سیدرضی بوده است. سیدرضی مردی ادیب، شاعر و سخنشناس؛ و مهارت وی در شعر و ادبیات، دلیل توجه خاص وی به جنبههای بلاغی کلام حضرت بود. لذا به جمعآوری آن بخش از سخنان ایشان همت گماشت که جنبت بلاغی برجستهای، از دیدگاه وی داشت و به همین سبب نام کتابش را نهج‌البلاغه- راه و روش سخنوری- گذاشت. دو امتیاز این اثر نفیس، فصاحت و بلاغت و دیگر چند بُعدی بودن آن است. توام شدن این دو امتیاز - سخنی در جهات و میادین مختلف برود و در عین حال کمال فصاحت و بلاغت خود را در تمام ابعاد حفظ کند - سخن امیرالمومنین علی(ع) را قریب به اعجاز میکند. لذا گفته میشود که کلام ایشان، «فوق کلام المخلوق و دون کلام الخالق» است. تحقیق در محتوای این شاهکار ادبی و شناخت مکتب امیرالمومنین علی7 به گفتت متفکر شهید مرتضی مطهری، کار یک فرد نیست. بلکه کاری گروهی است. ...