آن تصوری از زندگی و جهان که “فلسفی” نامیده میشود محصول دو عامل است یکی تصورات دینی و اخلاقی که ما به ارث برده ایم ، دیگری آن نوع تحقیقی که میتوان علمی نامید به شرط آنکه این کلمه را به وسیع ترین معنایش به کار بریم در مورد نسبت دخالت این دو عامل در دستگاههای فلسفی نظر فلاسفه بسیار متفاوت است اما وجود مقداری از این دو عامل است که صفت مشخص فلسفه را تشکیل میدهد. فلسفه حد وسط الهیات و علم است . مانند الهیات عبارت است از تفکر درباره موضوعاتی که تا کنون بدست آوردن دانش قطعی درباره شان میسر نشده است و مانند علم به عقل بشر تکیه دارد ، نه بدلایل نقلی خواه مراد از دلایل نقلی سنت باشد خواه وحی و مکاشفه.فلاسفه هم معلولند وهم علت؛ از سویی معلول اوضاع اجتماعی وسیاسی و سازمان حکومتی زمان خویشند و از سوی دیگر، اگر بخت یار بوده باشند. علت عقایدی هستند که سیاست و سازمان‌های دوره‌های بعدی را شکل می‌دهد. اما در غالب تاریخ‌ها، فلاسفه یکایک در فضای خالی ظاهر می‌شوند. رابطه‌ی عقاید هریک با دیگری باز نموده نمی‌گردد… من، برخلاف کوشیده ام… هر فیلسوفی را به عنوان محصول محیط خود عرضه دارم و باز نمایم که افکار و احساساتی که در اجتماع به صورتی مبهم و آشفته وجود داشته، در وجود او متراکم و متبلور شده است.