جان آدمی عزیزتر از آن است که بر حضیض ارض دل فرو برد و غالم لذات تن و شهوات بدن باشد. ّ ِ ان ملکوت قدس است، به تربت خاکی بدن مبتال نموده اند تا افتادگی روح را که پرنده ی پر و خضوع روح در آستان الهی بیشتر باشد. آری بدن، سجده گاه روح است و روح را برای فنا یافتن و از خود بیرون شدن، اسیر بدن نموده اند تا بدین تربت خاکی، هرچه بیشتر از بلندمرتبگی خود فرود آید و در آستان قدسی خداوند خاکسار و سرسپرده تر شود از این روی بدن را کمال جز آن نیست که روح را عرشه ای برای پرواز باشد. و اما آوای جان، ندای حبیب است برای ارواحی که در حضیض ارض سودای پرواز به اوج ملکوت را دارند و مهیای رهایی از لذت تن و گذر از طبقات آسمان و نیل به حضرت ِ محبوبند.آوای جان مورث ترک سامان و قطع عالقه ی سالک از دنیای دون و موجب ارتقا و اعتالی وی به بارگاه حضرت ربوبی است